Deze website is deel van www.bruggelokaal.be.

Beste lezer

 “O, gij snoeper !”.

Tijdens een vallende avond begin juni 2018, terwijl ik gewapend met een glazen potje (met deksel), een pincet en een zware ledlamp van de Aldi klaar sta om op slakkenjacht te vertrekken, hoor ik deze boodschap vaag maar voldoende duidelijk in mijn eustachiusbuisjes.

Ik heb inderdaad een stukje troostende chocolade pur tot mij genomen, maar ‘t was van moeten.

Ik negeer de boodschap en stap de nacht in.
De ledlamp geeft mij zicht op mijn eerste nachvriend : een egel in de eetkom van de katten.

“O, gij snoeper !” zeg ik zachtjes, maar mijn vriend spurt als een gedopeerde en verdwijnt onder enkele compostzakken die tegen de muur uitrusten.

Egels zijn echt sympathieke beestjes. Wanneer je ze streelt (liefst met handschoenen) rollen ze zich in een bolletje. Je kunt er een eindje mee op weg, al rollebollend.

Ik zie het al voor mij : mijnheer egel gaat naar de solden en rolt met zijn egela door de Steenstraat.

Mijn nachtdroom wordt verstoord door Pokémon, onze alcoholvrije kater. Dag en nacht vraagt hij mijn aandacht, want ook dieren hebben altijd liefde tekort. Ik spreek hem troostend toe en streel even op zijn door teken bezocht kopje. “Braaf” zeg ik, terwijl ik natuurlijk niet weet of hij volgens de kattenethiek iets verkeerds gedaan heeft. Hij ronkt terug.

Ik stap de moestuin in en richt mijn licht op de bloemkolen waarvan de bladeren al zwaar aangetast zijn door rupsen van koolwitjes en sympathieke motjes. Maar vanavond richt ik mijn licht op de bloemkoolvruchten die een lekkernij zijn voor slakken in alle afmetingen.

En inderdaad, mijn pincet mag aan de slag.

Na de inspectieronde wandel ik tevreden huiswaarts. De kippen zullen morgen tevreden zijn.

De slakken heel wat minder. That’s life !

Ik stap de leefkamer binnen en zeg : “Over dat snoepen gesproken. Ik vind dat mijn hersenen het stilletjes laten afweten; Mijn neuronen sterven massaal af. Ik ben verplicht dit te stoppen”.

Waarop mijn vrouw : “Je gaat me toch niet vertellen dat het hele dagen eten van chocolade je dementia praecox zal tegenhouden  !”.

Omdat ik niet kan verdragen dat mijn vrouw altijd het laatste woord heeft zeg ik daarop : “Misschien niet, maar door mijn chocoladedieet trek ik het mij niet meer zo aan”.

“Als je ‘t maar kunt uitleggen” neuzelt mijn vrouw.
“Yes, dear” neuzel ik terug, in de hoop het laatste woord te hebben.

“’t is tijd om te gaan slapen, snoeper” zucht mijn vrouw. “Ga je mee ?”
“Natuurlijk” zeg ik. Door weer eens meegaande te zijn heb ik toch het laatste woord.
Eindelijk !

Bi-Jo

Beste Mènschen

‘K èn ‘t ol gezeid, ‘k zin mo un kieken. Mo ‘t is nie omda’k mo un kieken zin da’k gin sjette kunnen geven, da’k nie me wuuvetje kunnen  stoan.
Je wit ginder ollemolle da de vrouwtjes overal ip de weireld an ‘t metoojen zin geslegen. Awel, da’s vo mien oekd nieuws wè, want ‘k zin ik doar ol an begost vanaf ‘t moment da’k uut m’n ei gekropen zin.
M’n moeder zei tons : “Rostje, zorg da je je graon kun verdienen, zoender van ‘n oane of ‘t hangen”.
En zoe je ‘t geloven, kèn dat oltied goed in m’n koptjie vasthoekden, wan je wit giender oak da d’anoeder wint, en d’n broekschieter stienkt.  
Jamo, je moe nie lachen wè.
‘k goan je e ki utleggen hoe da’k ik dat aanpakken.
Pak nu e ki dien oane die ier rondliep te paradéren en m’n voeten ut ‘t hangen.
Wa d’ak tegen da beeste aan ?
Kiek, we zin d’er toch ollemolle om d’er tegoare ‘n twa van de maken, hier beneen. Awol, dienen sjampetter liep do roend lik ‘n echte friekadellemeester, mo de wuuvetjes voenden hem nie vreed
appetietelik, wan je stoend ‘m slèkkevèt en ‘t strafste van ol : je was z’n kleengeld kwiet.
En ‘k en da latste zére an Bi-Jo overgebriefd en ‘t resuultoat is da dien kloefekapper van ‘n oane gin schééten mè loat. Winder zin d’er van of en Bi-Jo é drie dagen volauvent gééten.
‘k èn vergeten te vragen of dat ‘t smakte.

Wien da’k ook goed bie z’n blende vinke g’èt èn is dien Pokémon, je wit wol die zwarte katte van Bi-Jo. Achter da de’n oane no de kiekenémel was vertrokken meende menére de koater datie ‘t ier ol te zeggen aat, aja, de’n enigste vint ier, wit je wol.
Mo da was zonder ‘t Rostje gerekend, ikke dus.
Iedere keer ostie eten kreeg van z’n boas, den Bi-Jo, vlooge’k over de’n droad tot bie z’n taljore en ‘k spilten olles mè veel goeste binnen. Want ostie durfde te dichte bie kommen, tons kreegtie un pek van me en kostie achter z’n moedere roepen. ‘t was echt geestig.
Nu goa je ginder messchiens zeggen da je da nie geloofd wa da’k ier ollemolle vertallen, dat ‘t zever in pakstjes is, da je zekers geen onnozel kieken moe geloven.
Wit je wa da’k ik doar ip antwoorden : “ ‘t is gemakkelijker un schaap te scheiren, dan de woareid te kennen, mo ‘t zin nie olléne kiekens die n’un buk schieten”.
Slapt er mor u ki over.

‘t Rostje van Bi-Jo
(maart 2018)

Noten en benen : Brugs vo begunnelingen :

sjette geven : er een lap op geven, goed verder doen
friekadellemeester : vrouwenloper
was z’n kleengeld kwiet : was impotent
kloefekapper : dommerik
gin schééten mè loat : gestorven is
blende vinke : penis
n’un buk schieten : een vergissing begaan

Beste lezer

Pats, poef, knots ! ‘t moest er van kommen. jéé’t zitten, den Bi-Jo.
‘k en ‘t oltied wol nun nuumero gevonden, mo nu is tie wol gaga.
Nie Radio Gaga. Ook nie Lady Gaga. Geweune Bi-Jo gaga.
Mor allé goa je zeggen, wadist nu wére.
Awel die mens oort hele dagen van proffen en andere beestespecialisten da z’under inleven in ‘n
beeste om zelf e ki te weten oe da dat is om ‘n beeste te zin.
En jéé’t ton zitten péézen oe datie da zoe doen, en welke beeste datie zoe willen zien.
Je begost mè d’hem in te leven in ‘n gèrenoar, ‘n nieuwpoorse gèrenoar nateurlik, zo’n fientig dieng met sprieteliengstjes ip z’n koptje en een steirtje lik ‘n zeemeerminne.
Mo ja, os tie begost te peinzen oe daz’hem midden in z’n taille in tweeën zoen droaien, kreeg tie d’er toch ‘t zur van an z’n mage. Gèrenoar spelen zoe vor ‘n andere kir zien.
Je wandelde in z’n of en je zag doar ‘n tèttienk.
Da moe toch nie zo moeilijk zin om ‘n tèttienk te spelen, peisde tie. Mo mè z’n slecht ogen zagtie nie wo da d’n voorkant en wo da d’n achterkant van da beestje was. En vo datie ‘t goed kost bekieken was ‘t er één van z’n kiekens mè d’n tèttienk goan lopen.
Jamo, azo goan we der nie geraken, peisde tie.
Allez messchiens een katte, da kan toch nie zo moelik zin : un bitjen eten, en vorol veel slapen, da moe toch ‘t ideol zin vor nun gepensjionirden. Je loerde no mien en ik loerde nor èm, en tons begost
ekik un showtje te geven. ‘k sproengen in z’n appelboom, en dorachter in z’n kiwistruuk en ‘k zagen toedeswiet datie achter z’n oren begost te scharten. En tons begostie te peinzen datie ol eki
uit een boom gevollen was en ol 2 keers van z’n leeëre, en azo bleef ekik oléne, zoender speelmatje.
Mo ‘t is ton datie begost te peinzen ip ol d’oengden datie a had en jis ton mor nen oengd goan spelen.
En jé me verteld da da nie zo moeilijk was. Je moe mo mèd’n lodderoge no je’n boazine
kieken, je van tiet tot tiet loaten strelen en niet te vele ipspringen.
Zoe je ‘t geloven ? Je zei da da ‘n fluutje van ‘n sèns was, want datie dat ol heel z’n leven deed.
Ja wadde, ‘k aan da nie gepeisd van Bi-Jo. Mo ja, j’is nu nog meer ‘t biezoetjie van z’n vrouwtjie,
of moek messchiens zeggen van z’n mameire supirjeur.

Pokémon  
de katte van Bi-Jo
 
Vo de lezers die ‘t A.B.B. (Algemeen Beschaafd Brugs) nie mè kennen, den uutleg van enigste wordjes.
– nuumero : ‘t is een specialen
– gèrenoar : garnaal
– tettienk : aardworm
– oengd : hond
– biezoetje : prachtig exemplaar
– mameire supirjeur : moeder overste

Beste lezer

‘t is erg, mo ‘k moetent verklappen : Bi-Jo zit met een fameus ei.
Jamo, goaje zeggen. Eetie messchiens zo’n fipronilei ipgeten ? Mo ba neen. Je wit toch datie ze zelve legt z’n eiers. Allez, verstoa me goed, z’n gepensjoneerde kiekens leggen de beste eiers van heel Brugge en omstreken.
Jamo, goaje zeggen. Eetie messchiens een reprimande gekregen van z’n choufleurtje en magtie messchiens gin chocotoffs mè eten ? Mo ba neen. Je wit toch datie z’n vrouwtje é wiesgemakt dat chocola goed is vo deisens, en zé geboarde dasse ‘t geloofde.

Neen , meinschen, ‘t is veel veel erger : heel ‘t bestur van Velt-Brugge is ‘n bitje zot geworden.

Kiek, zè, azo is’t geburd. In Mei zaten ze wére een bitje te palaberen bi Bi-Jo over ‘t program vo ‘t nojoar, en zaan ‘t gedacht om e ki een bekende groene spreker uut te nodigen. Zo gezeid, zo gedoan. D’n eersten die antwoordde vroegt 615 euro pluus verplatsingskosten. Van n’n anderen oorden ze datie meer dan 1000 euro vroeg voor een parleetje van 2 euren.

Kiek, ton zin ze – eindelik ! – beginnen peinzen en is undere frang te vollen En da dei vree zeer.
D’n enen begost te peinzen datie tomatenplantjes kweekte en den elft ton nog weggaf, vo nieeet.
D’n anderen kreeg een krampe in z’n been ostie begost te peizen datie zovele ging goan elpen en spreken zoender een kluute te vragen.
En d’n boekhouder zag de ciefertjes van z’n rekeningen lik gekokte macaronietjes vo z’n ogen wiebelen.
Soit, en in ‘t kort : ze voenden ollemolle dat ze zot woaren en driengend no den spiechioater moesten goan.

Mo je wit giender wel dat m’n boas, Bi-Jo, ol héééél lange wit datie zot is.
Oe veel keers etie ol nie tegen mien gezeid da zot zin geen zeer doet, da’t olléne ‘n bitje jukt, en daje moe scharten wo da’t jukt.

En azo goatie da wére iplossen.
Wa datie go doen ? Neen, nie kakken en broen, lik da d’hennetjes doen.
Je goa ze biejeenroepen. Je goa ze 1 van z’n goeje toarten oender under neuze duwen, mè nog un chocomousse en n’n Brugse Zot, en je go toens zeggen : “Kiek, joengens en meistjes, we zin ollemolle zot, da’s woar. Mo, ten eerste : we zin van Brugge, dus zin we brugse zotten.
Mo, ten twidde : zin we gelukkig of zin we gelukkig ? En m’n twadde tekort ? En, ister iemand die ons verplicht  om dat ollemolle vo niet te doen ?”.

En ze goan vo e ki wel noar èm luusteren.
Da ziek zékers.

Pokémon
Nog oltiet de katte van Bi-Jo

Beste lezer

't zit azo. Ik zin Pokémon, de katte van Bi-Jo. 'k zin zuuste verjoart en Bi-Jo é gezeid  da't tiet is om oak etwa te schrieven.
En vwoila, os j'n grote moenkd èt moe j'em gebruuken, want woarom è j'em anders hèt.
Je moe giender nie peinzen da'k ollene mo mijauw zeggen.
'k spreken ik mè Bi-Jo hele dagen, want Bi-Jo is m'n dikste moat. En woarover sprikt ne mèins azo ollemolle ?
Neen meinschen, nie over politiek. Mor wol over tomatten, selders en pret. En naturlik over slekken.
't is m'n beste moat, mo je moetie wol luusteren no mien. 
'k zeggen soms da'k oenger èn, en ostie tons zegt 'jamo,
j'èt ol gèt' dan kruupik mè m'n scherpste klauwtjes langs z'n broek tot an z'n oren en 'k roepen tons in z'n ortjes 
" 'k èn oenger, 'k èn oenger !!", en z'n billen en 't wel verstoan.
Geloof je 't nie musschien ?
Luustert. Bi-Jo moest de vorbie moand no 't AZ vo z'n oofd.
Er kommen 2 assistentjes ( 2 schone meistjes) kieken no z'n oofd en ze zeggen in 't schoon vlams "Awel menere, mèn j'n hoofd gezien mo we willen wiender de reste ook u ki zien".
En je lag do ip toafel mè z'n vuule voeten en z'n oenderbroek uut de solden van den Aldi.
De 2 meistjes kieken no makoar en zeiden "Menere, wa's me da do an je billen ?". Woarop Bi-Jo no woarheid zegt "Da's van Pokémon, m'n katte".
De 2 meistjes moesten u ki goe lachen, en Bi-Jo mocht z'n
kleren weer an doen.
Ol de dokturs van 't AZ kennen me nu.

Pokémon
de katte préféré van Bi-Jo
P.S van Bi-Jo : "de onderbroek van de Aldi" was fake news.

Kukelu, kukelu

Kweetet, ‘k zin mo ‘n kieken. Ze zeggen oltied dat ‘n kalf mo ‘n joar ‘n kalf is, en ‘n ezel heel z’n leven ‘n ezel bluuft. Awel, ‘n kieken bluuf j’ ook heel je leven. En ‘k zin do heel content mee.
Amo, go je zeggen, kiekens zin toch domme beesten. Je zi zo dom of ‘n kieken, je lopt roend lik ‘n kieken zoender kop, of mo wa zi je gie toch ‘n soepkieken .
Mo kiek, m’n boas, Bi-Jo, kom no mie en je zegt : nu dat er meer en meer kiekens in de weireld an de leiding van under land stoan kun je zekers m’n tekstje schrieven. ‘t mag onnozel zin, zegtie, de meinschen geloven toch olles.
En azo zie ‘k ik hier mè de latste nieuwtjies uut d’n of van Bi-Jo, je wit wal, dien oekden meinsch die peinst datie mè z’n beesten ‘n parleetje kan doen, mor in feite meestol tegen z’n eigen an ‘t zeveren is.
Mo swoit. ‘t latste nieuws is da m’n vriendinne en ik tot verleden weke nog ‘t kot olléne aan, morda me nu mè 5 gepensjonirden der bie zitten.
Wa zeg je nu, goa je zeggen, mè vuf gepensjonirden in ‘n kiekenkot ? En ze d’n helft van ‘t bestur van Velt Brugge in ‘t kiekekot gestoken dè ?
Mo ba  neens. Luustert u ki. ‘t zit azo.
Van de joare aat Velt Zedelgem ‘t lumineus gedacht om were oekde kiekens te redden van ‘t slachthuus. Je wit wel dat ‘n legenne in ‘n kwekeriëe achter 15 moanden uutgeleit is lik da ze zeggen, en no‘t slachtuus moe. Mo jè nu meinschen die da vré schandoalig vinden en bie de gedachte olléne ‘n bitje dépri worden. En azo was’t van de joare were van da.
En wit je wa ?  ‘t was 4 euro per kieken os je d’r minder dan vuuve kocht, en 3 euro os je d’r vuuve en meer kocht. En je moe naturlik geen kieken zin om te verstoan da Bi-Jo 5 kiekens gekocht èt an 3 euro in de platse van 4 kiekens an 4 euro. Verstoa j’t ?
Ol goed en wol, mo je zit nu met die vuuf gepensjonirde kiekens die zogezeit nie mè leggen en die naturlik wèl nog leggen. Die meins goat da nooit nie leren. Enigste joaren geleen eetie dat ook ol ondervoenden, mo ja leren doe die mens ip z’n leeftied nie mè . En ‘t is nu were van chocomousse ol ier en pannekoeken ol doar. En weggeven naturlik. 

Mo ‘k oren de belle rinkelen. ‘t moet entwa geburd zien. Wa d’ist ? Da kwiek madamtjie van Bi-Jo roept entwa. ‘k verstoan da ze ‘t ende van de moand goan olen. De stad Brugge é ze 75 euro beloofd om da ze 50 joar getrouwd zin.

‘k spriengen lik ‘n zot kieken in de lucht, want wit je giender wol wa data betekent 75 euro ?
Da’s 11 zakken van 20 kilo groanmingelienge vo kiekens.
‘k peinsen dat ze do ip ‘t stadhuus ons geiren zien.

‘t rostje van Bi-Jo


Hoij Velters

‘k zin ‘t ikke, Houdini, ‘t keun van Bi-Jo.
Jé me gevraagd om z’n rubriekstje over te nemen, want die meins zit met un schrievers-blok aan z’n been. ‘t is ook nie moeilik hé. Ip z’n leeftiet nog oltiet nie kunnen profiteren van z’n pensjoen.
Je zoe vo minder no de wuppe zin.
Mor allé, ‘k gon me eerst vorenstellen. ‘k zin dus een keun. Nie te groot, nie te klene, een tussenslag lik da we zeggen. Mo, ol zeg’k het zalve, ‘k zin un vree rap keun.
Je goa ginder zeggen. Jamoar, oe kunje nu zeggen da je rap ziet o j’in een kotje van,oh gére, fiftig op fiftig santimeters zit, ip un bitje stro en met un flaschtje woater. 
Awel, ‘t zit em azo. ‘k zaten ik eerst in un kotje bie andere mènschen, mo ‘k oorden do da Bi-Jo nun groene mens was die vree goe vo z’n beestjes zorgde. Vo mien was dat ‘t moment om m’n schuppe af te kuusschen en nor ier te lopen. Je was buuten an ‘t werk en ols tie me zag wilde tie me natuurlijk pakken. Mo ja, ‘k zien ook un bitje un pestkoptje en jé wel un eure achter me an meugen spriengen. Kregen utendelik vree kompassie en ken me loaten pakken.
Je stak me zo rap of springen in un kot, mor achter un eure woruk weer riebedebie. Je zie tenslotte Houdini of nie.
Je stond in z’n veranda nog te stoeffen tegen z’n madam en ut te bloazen van den effor om me te vangen ols ukik vo zun neuze passirden.
Je peisde naturlik eerst dat er nog un ander keun was ontsnapt, mo ‘k woaren ‘t ik.
Ken tons were un eure mè z’n voeten gespilt vo da ‘k mèn loaten pakken. Die mens was bekaf, ‘k aan were kompassie mèdèm.
En nu dat ‘t vriest en krakt bluvek naturlik in m’n kotje zitten.
‘k moe zeggen, ‘ken gin klagen.
‘s nuchtens bringt ie m’n stuutje in kaffie gedopt, mè wa groensels, ‘s noens komtie un babbeltje sloan en kieken of dak olles schoon ipgeten èn, en ‘s avonds – os tie tnie vergit – kriegk nog wa rucola of veldsla van z’n eigen bioplantage. ‘k moe zeggen, der zin keuns die slechter gelogird zin.
‘k goan ier naturlik nie olles vertallen want ‘k zoen ier nog un tietje willen gesoignjird worden, mo vandage most Bi-Jo driengend mè wadatter rest van z’n tanden no d’n dantist.
Witje wada dien pipo gedoan aat. Jaat un Chocotof mè veel goeste in zun moend gestoken en dien Chocotof aat twee kronen meegezogen. Bi-Jootje aa pries.
‘ken nie durven lachen otie ‘tverteld eet, mo je verstoa giender wal dat un keun in un kotje soms ook wel rondspringt van ‘t lachen om de stommiteiten van de mènschen.
Tot loater.

Houdini

PS Beste lezers. Sorry voor de talrijke fouten in bovenstaand tekstje van Houdini. Maar authenticiteit heeft ook haar rechten, en in ons hedendaags onderwijs en op sociale media spelen taalfouten absoluut geen enkele rol meer. Vandaar.

Bi-Jo

 

Beste lezer

“Schaa-at”.
“Ja, boeleke”.
“Wil je eens 2 preien halen ?”
Dergelijke dialoog kan je verwachten bij Velt-leden met een tuin met een preiveldje.
Soms zal “schaa-at” of “boeleke” vervangen worden door “scheetje”, “woeper”, “vintje” etc.
Bij de meest artistieke koppels antwoord de man dan met “Mijn meisje met de parel”,of “Mijn Mona Lisa” (Lisaatje – in ‘t Gents ‘Lisaatze’).
Soit.
Toen ik de vraag naar 2 preistelen in mijn oortrommeltjes decodeerde verdween ik spoorslags  in de tuin .
Het was een schitterende zomerdag in september 2016. Ideaal tuinweer. Ideaal weer om de tijd stil te zetten en de diepere zin van het leven tot je door te laten dringen.
Plots hoorde ik de tuinbel rinkelen. Een afgesproken signaal van mijn echtgenote om te weten of ik nog leef, en als ik nog leef of ik dan niet van een ladder ben gevallen of uit een boom.
Ik sukkelde naar binnen en vroeg waarom de bel rinkelde.
“Je bleef zo lang weg. En waar is mijn prei ?”
“Prei, welke prei ?”.
“Ik heb je gevraagd om 2 preien te halen. Ben je dat echt vergeten ?”.
“Sorry, maar toen ik bij het preiveld kwam zag ik plots Spearow zitten. Weer 62 punten. En bij de kippen zat Eevee, 176 punten. En bij het konijn was het de max: Lapras, meer dan 1000 punten.
Niet te geloven”.
“Maar waar ben je eigenlijk mee bezig ?”.
“Waar ben ik mee bezig ?  Met Pokémon-Go natuurlijk. En ik zit al op niveau 7”.
“Wat is dat nu weer voor flauwe kul ?”.
“Flauwe kul, flauwe kul. ‘t is niet omdat ik 76 jaar ben dat ik niet meer mee mag zijn. Ten andere, ‘t is goed voor mijn hersenen”.
“Maar ‘t is slecht voor mijn soep, want ik heb nu nog altijd geen prei”.
“Minuutje, ik ben al weg”.
“Blijf maar hier, ik ga zelf wel, speelvogelke.

Ondertussen zit ik al op level 11 en onze nieuwe kat heet Pikachu.

Bi-Jo

Beste lezers

Vanmorgen stond ik op mijn voetpad mij fantastisch te amuseren met mijn nieuwste speeltje, een elektrische onkruidverdelger. Terwijl ik in maximale concentratie een ongenadige strijd tegen de ongewenste natuur aan het leveren was kwam mijn buurman André aangewandeld.

“Allez, Bi-Jo, is dat kanon wel ecologisch ?”.
“Werken met elektriciteit is toch ecologischer dan met een gasbrander, of niet ?! Ik ben al jaren aangesloten bij een groene stroom leverancier, dus...”.
‘Bah, ‘k weet het nog zo niet. Die fameuze bio-massacentrales met pellets van gekapte bomen uit Amerika en Afrika, wat is daar ecologisch aan ? Pas maar op, straks hebt je het ook zitten “.
“Hoezo zitten ?”
Toen volgde een verhaal dat voor alle Velt-leden van levensbelang kan zijn.

“Het zit zo, Bi-Jo,voor enkele maanden wilde ik eindelijk eens mijn ecologische voetafdruk berekenen. Ik vulde naar waarheid de WWF-enquête in. Mijn voetafdruk bedroeg ongeveer 8 ha, daar waar het Belgisch gemiddelde 7 ha bedraagt en de duurzame voet 1,8 ha. ok dacht ik, ik zit boven het gemiddelde maar nu toch echt niet zoooveel.
Ik vergiste mij.
Enkele dagen later werd er aangebeld. Een jonge man met een getrimd baardje en een meisje met een hippe jeans met grote gaten in stelden zich voor als ambtenaren van de VOD milieu, de Vlaamse Overheidsdienst Milieu.
Ze vroegen of ze even binnen mochten komen.
Omdat de living juist gekuist was wist ik dat mijn vrouw geen bezwaar zou hebben (en mijn vrouw was toch naar de pre-solden), dus liet ik ze plaatsnemen in een zetel en keek ik ze onderzoekend aan.
De getrimde nam het woord en vertelde mij dat ik mijn ecologische voetafdruk had gegoogeld en dat het resultaat bedroevend was. Het meisje zei dat het resultaat een catastrofe voor mankind oftewel de mensheid was en of ik nog niet van de milieuconferentie van Parijs had gehoord.
Ik besefte – weer eens te laat – dat je wagen op de internetsnelweg levensgevaarlijk is en de privacycommissie een schaamlapje voor het bloeden.
“Mijnheer” zei de jonge snaak “wij zijn hier om met u een stappenplan op te stellen om uw eco-voet op een aanvaardbaar niveau te brengen”.
Omdat ik in principe niet tegen verandering ben, bracht ik mijn luisterend oor in stelling.
“Ten eerste” zei pietje precies “ woont u te groot. U hebt geen kinderen meer en dus is het aangewezen om kleiner te gaan wonen, liefst in een maximaal geïsoleerd appartement van maximaal 70 m²”
Oeps, dacht ik, dat zal mijn vrouw nooit goedvinden. Ze zal zich dood vervelen,claustrofobisch en neurotisch worden en ik zal  de pineut zijn. Daar komt nog een scheiding van, na 45 jaar huwelijk.
“Ten tweede moet u stoppen met  diepvriesgroenten te eten. Eet alleen nog verse producten uit de directe omgeving”.
“Da’s een goed idee. Misschien kunt u mij helpen mijn diepvries te ledigen. Mag ik u misschien een stuk ijstaart aanbieden van Missault ?”.
“Graag” zei het meisje “dat is tenminste een product van dicht bij de deur, nietwaar Eddy ?”
Den Eddy keek eerst verbolgen naar het meisje en fluisterde iets van “diepvries” maar vond dan zijn à propos terug en zei : “Als’t voor de goede zaak is, ok”.
Toen Missault achter de kiezen zat begon Eddy over mijn vlees en/of visconsumptie.
Toen ik enthoesiast vertelde dat ik enkele kippen en eenden kweekte en voor de rest alleen bio-vlees at en minstens 2 maal per week vis begon hij over de vleesproductie en de fatale impact ervan op het milieu.
Ik zei hem dat ik dat wel allemaal wist maar dat ik ook op het gebied van eten niet geradicaliseerd geraakte, noch in de 1 of andere zin.
Eddy wist natuurlijk dat ik stookolie verbrandde en dat vond hij een beetje des duivels, maar toen hij vernam dat ik een krant en enkele tijdschriften niet digitaal las en geen sticker tegen reclame op
mijn brievenbus had gekleefd werd hij bijna onpasselijk.
“Kom, Dorine, we hebben het hier wel gezien. U hoort nog van ons, mijnheer”.

Toen mijn vrouw moe, gelukkig en beladen thuiskwam vroeg ze mij of ik mij niet verveeld had.
“Schat” zei ik “’t ziet er niet goed uit. We zullen moeten verhuizen”.
Ik vertelde haar alles over het bezoek van de jongelui. Ze luisterde nauwelijks want haar neuronen waren nog teveel gevuld met aankopen.

Een week later viel een brief in de bus. Daarin werden we, verwijzend naar het Vlaams Decreet op de afbouw van de Vlaamse ecologische voet, meer bepaald de artikels 1 tot en met 7, aangeraden een stappenplan op te stellen om aan de eisen van bovenstaande decreet te voldoen.
Mijn vrouw die van het doorzettende type is, was niet van plan om ook maar 1 stap in dit plan te zetten.
“Heb ik heel mijn leven hard gewerkt om nu door een stelletje regelneven verplicht te worden om anders te gaan leven ? Over mijn lijk”.
Over mijn lijk sprak ze – in eerste instantie – niet.
Hoe meer ik haar wilde tot rust brengen, des te woester ze werd. Niet op de regelneven, maar op ondergetekende zondebok.
Een geniale flits heeft mij gered. Ik heb haar beloofd om samen voor haar een nieuwe bril te kopen, zo’n bril waar je gratis een tweede bril bijkrijgt.
Maar daarmee zijn de problemen natuurlijk niet opgelost. Hoe moet ik zo’n stappenplan opmaken.
Zou je maar enkele tips kunnen geven?”.

Ik heb hem het boek van Low Inpactman Steven Vroman “Stop met klagen” aanbevolen.
Daarin staan veel stappen en plannen om uw ecologische voetafdruk te verminderen.
En, omdat ik via Google Street weet dat bepaalde Velt-leden ook boven de norm van het Vlaams Decreet leven kan ik alle lezers van dit tekstje dezelfde lectuur aanbevelen.
Tenslotte, pas op met de internetsnelweg en met uw ecologische voeten.

Bi-Jo

 

 

Beste lezer

Ondanks de stelling van mijn vrouw dat ik liever met mijn kippen praat dan op ziekenbezoek te gaan zat ik toch in een designzetel bij mijn oude kennis Marcel die aan het afkicken was van een acute aanval van delirium computerensis, wat voor mij – als digibeet par excellence – een interessante inkijk opleverde in het leven van een digitaal actieve medemens.
“Kijk” zei Marcel “ toen de bladeren van de bomen vielen en ik bijna geen gras meer moest afrijden dacht ik mij wat intensiever op mijn computer te storten. Naast de 50 mails die ik elke dag – al dan niet gevraagd – ontving, begon ik wat meer werk te maken van mijn facebook, begon ik te bloggen...”.
“Te bloggen… waarover Marcel?”.
“Over alles, over werkelijk alles. Zoals een tweet het gepiep is van een kanarietje, is een blog een slag in het water van een walvis, bij mij soms van een orka. Versta je?”
“Dat klinkt gevaarlijk agressief, Marcel”
“Bi-Jo, gij zijt een doetje. De tijd van de doetjes is voorbij. Actie moeten we hebben, moesten we hebben, dacht ik toen. Ik geef een voorbeeld. Eerst zond ik een tweet naar mijn volgers, bv.” De Pinokkio’s gaan ondergronds – Brusseltunnelt”, waarna ik in mijn blog uitvoerig uitlegde hoe het probleem in mekaar zat.”
“Jamaar, Marcel, was jij altijd op de hoogte van al de problemen waarover je blogde?”.
“Maar, Bi-Jo toch,, je moet toch niet op de hoogte zijn van alles om een blog te schrijven. De gedachten zijn vrij. Denk je nu werkelijk dat ons land en onze economie bestuurd worden door mensen die alles weten? Mo vent toch ! Dus waarom zou ik dan geen recht van spreken hebben?”.
“Dus : mails, tweets, facebook, blogs. Daarmee kon je toch gemakkelijk je dag vullen?”
“Bah neen ! Op You-tube plaatste ik alle video’s die ik leuk vond, op Foursquare alle adressen die ik leuk vond. Er was daar veel stoef bij. Het is met photoshop niet moeilijk om je te laten glunderen bij de Taj Mahal of bij de Chinese muur, of bij de Comme Chez Soi. Om maar te zwijgen van mijn chatsessies Op internet is The sky not the Limit”.
“Dan was je ook ‘s nachts bezig. Sliep je nog?”.
“Twee uur was voldoende, want mijn volgers trokken aan mijn mauw, wilden alles weten. En vergeet niet, hoe meer ik naar buiten bracht, hoe meer mails en spam ik naar binnen kreeg. Eerlijk gezegd : ‘t was lastig. Maar ik wilde niet plooien. Mijn reputatie, mijn eer stond op het spel”.
“En toen is ‘t gebeurd?!”
“Ja, Bi-Jo, op 1 maart j.l. ging ik rond 4u naar bed en plots begon alles te draaien en kon ik niet meer slapen. Ik vroeg mijn vrouw om een glas water, en toen ze terug kwam lag ik naast mijn bed en wist ik niet meer waar ik was. Mijn vrouw heeft dan de wachtdienst opgebeld en ik werd naar de spoed afgevoerd. Ik heb daar drie dagen gelegen, met ‘k weet niet hoeveel onderzoeken. Uiteindelijk belandde ik bij een vrouwelijke psychiater die al na een paar minuten wist te vertellen dat ik  manische was en door een exploderend ego (via de computer) gecrasht was”.
“Heeft ze je kunnen helpen, Marcel?”.
“Ik weet het niet. Ze heeft me een afkick stappenplan aanbevolen. Ofwel zette ik de radicale stap met 40 dagen zonder computer, ofwel bouwde ik alles geleidelijk af, d.w.z. de eerste week 1 dag zonder PC, de tweede week 2 dagen zonder PC, enz.”.
“En voor welk systeem heb je gekozen?”.
“Ik ben niet echt kunnen beginnen, want mijn vrouw heeft de computer in beslag genomen en is zelf beginnen bloggen, mailen, skypen, tweeten, chatten...”.

Toen ik thuiskwam vroeg mijn bezorgde vrouw uiteraard hoe het was met Marcel.
Ik was weer niet zeer aandachtig en antwoordde dat de vrouw van Marcel een schitterende harembroek van de Aldi droeg.
Ik heb 2 nachten in het bezoekersbed mogen slapen.
Zalig !
Bi-Jo

  

 

Beste  Velter

“Wat is al dat lawaai daar bij de kippen ?”.
Bij de meeste mannen is een vraag van een vrouw een bevel.
Bij mij niet.

Ten eerste moet een vraag van mijn vrouw steeds herhaald worden wegens een zeer specifieke gehoorschade die gekoppeld is aan wat wetenschappelijk het zeer-lang-getrouwd-zijn syndroom wordt genoemd. De meeste jonggetrouwden van vandaag zullen dit syndroom nooit kunnen ontwikkelen wegens het kort-getrouwd-zijn syndroom.

Ten tweede weet ik door zware studies en jarenlange ervaring dat het herhalen van een vraag de bevraagde meer tijd geeft om alternatieve oplossingen te zoeken voor de vraagstelling, waardoor de bevraagde de voor hem beste oplossing naar voor kan schuiven.
Maar bij deze vraag evenwel stond ik onmiddellijk op scherp omdat het begrip “kip” in mijn neuronenstructuur stevig verankerd is en geassocieerd met “shit must happen”.
Wie al jaren kippen houdt weet dat deze beestjes wellicht niet moeders slimsten zijn, maar dat zij desondanks soms door langzaam maar volgehouden graafwerken er in slagen als de beste drugsbaron te ontsnappen, met desastreuze gevolgen voor de aanpalende moestuin.

Om kort te gaan. Na twee seconden stond ik al bij de lawaaimakers.
Wat bleek : de heren en vooral dames hielden een betoging omdat ze hun dagelijkse portie slakken niet meer kregen van mij. Het klonk van “Vegetarisme is voor losers” en “We love snail Bob”.
Discussiëren met kippen is niet evident. Ze houden van een groen blaadje maar niet van redelijke argumenten. En kippen zijn gewoontedieren.
Toen ik  dan ook begon over het feit dat het nu winter was en de slakken tijdelijk verdwenen waren was van enig kippenbegrip geen sprake.

Maar omdat mijn echtgenote niet als bemiddelaar wilde optreden en niets doen geen optie was (dixit Wannes Cappelle) heb ik het gras gereden ('t was toch lente, deze winter in december), en omdat kippen geen lange termijn geheugen hebben, was de rust na enkele uren teruggekeerd.
“Nu 't weer kalm is bij de kippen”zei mijn vrouw”kun je misschien met ons teveel aan eieren kroketten maken”.
“'k geloof dat ik daar toch weer iets hoor buiten”zei ik.
“'t zijn de kauwen” zei mijn vrouw”Je kunt gerust aan de kroketten beginnen”.
Ik hoorde de kroketten al sissen in de olie.

Bi-Jo
  
  

Beste lezer,

Plots stond mijn oude schoolvriend L. aan mijn deur, met een pakje. “Kijk, Bi-Jo, dit pakje is voor jouw verjaardag, maar aan je pakje hangt een verhaal.
Het was gisteren weer één van die dagen waarop mijn vrouw en ik in sociaal overleg besloten de depressieve economische situatie met ons push-up shopping gedrag te prikkelen.
Shoppen is natuurlijk veel meer dan een bankkaart trekken en een kwartet cijfers intikken, dat weet je toch ook, het is onder meer een olfactorisch, een visueel en nog andere zinnen prikkelend gebeuren.
Als gevorderde 3de leeftijders is shoppen, werken en fysiek afzien. Je moet vooreerst naar en in de winkel wandelen en zelfs nordicwalkingsgewijs blijft dat in je kleren hangen.
We stappen binnen en we kijken, we betasten en showen voor een spiegel. Maar veltsgetrouw als we zijn gruwelen we van acryl en andere polyesters. Ons oud zweet verdraagt alleen katoen, wol, linnen, zijde en angora.
Maar… wat gebeurde er gisteren. Plots zie ik een T-shirt liggen en ik kreeg me daar de aha– Erlebnis van mijn leven. En ziehier, "voor jou, openmaken!" 
Voorzichtig-beleefd trok ik de verpakking open. Voor mij lag een T-shirt van Disigual met als tekst “Gardening is cheaper than therapy, and you get tomatoes".
"Schitterend, gewoon schitterend. Vreselijk bedankt. ’k Ga het onmiddellijk aandoen".
"Ge staat er schoon mee" zei mijn vrouw, een uurtje later.
"Ja" , zei ik. "Maar het is wel 100% synthetisch."
"Dat is niet zo erg” zei mijn vrouw  "we zijn toch ook niet meer 100% naturel."

Bi-Jo